Verhaal achter een verhaal

Ik mag wel zeggen dat ik een wielerliefhebber ben, en dan vooral van de Tour de France. Normaal gesproken ben ik bereid de tv te delen met mijn gezinsleden, maar 3 weken van het jaar is de tv exclusief van mij. Tegenwoordig is het trouwens iets makkelijker om een compromis te sluiten, omdat de Tour ook via de iPad te volgen is. Maar daar gaat dit verhaal eigenlijk helemaal niet over.

Vanmiddag heb ik weer zitten genieten van een prachtige rit vol aanvalsdrift, snelheid, drama, en heroïek. Het was fantastisch om naar te kijken. In dit soort ritten worden helden geboren. Een renner die de halve rit vooraan rijdt, voorbestemd lijkt om te winnen, en vervolgens weggereden wordt (want zo kan je dat toch wel noemen) door een jonge hond, de 22-jarige Thibaut Pinot.

Wat opviel toen Pinot naar de finish reed, was dat zijn ploegleider Marc Madiot als een uitzinnige aan het juichen was. Tijdens het (naar mijn mening) doorgaans doodsaaie commentaar van de heren Dijkstra en Ducrot) hoorde ik plotseling een interessant gegeven. Marc Madiot (zelf overigens ooit een niet-onverdienstelijk wielrenner), heeft een hele mooie filosofie als ploegleider. Hij pikt jonge, talentvolle wielrenners op en leert ze de kneepjes van het vak. Zo heeft hij deze Pinot ook gescout, en als 19-jarige in zijn ploeg opgenomen, een leeftijd waarvan gezegd wordt dat het te jong is om prof te zijn. Maar Madiot zag het talent in Pinot en vond dat hij het wel aan zou kunnen. Vandaag betaalde Pinot zijn leermeester terug. En Madiot was uitzinnig, omdat zijn aanpak in succes resulteerde. Heel mooi om te zien was ook het enthousiasme en de emoties waarmee Pinot door zijn ploegmakkers gefeliciteerd werd. Een enkeling hield het niet droog.

Image

Het zette me aan het denken. Hier zaten mooie lessen in. Wat doen wij zelf aan het op sleeptouw nemen van anderen, en vooral jongeren? Hoe stellen we ons op, in ons werk, in de kerk, in onze omgeving, in ons gezin?

Zelf moest ik in eerste instantie bekennen dat ik daar momenteel niets aan doe. Deels is dat te wijten aan omstandigheden. Bijvoorbeeld pas van baan veranderd, en daarmee ook bij een nieuwe klant, waarbij weinig gelegenheid is voor “op sleeptouw nemen”. In mijn kerk ben ik LifeGroup leider, dus daarin neem ik wel mensen op sleeptouw, al heb ik niet het gevoel dat ik, zoals vroeger met jeugd, ik er een hoop “in kan stoppen”. Dat heeft er meer mee te maken dat we allemaal al langer op weg zijn met God, en in dit verband zie ik op sleeptouw nemen meer als mensen “wegwijs” maken.

Verder heb ik natuurlijk mijn gezin. Drie jonge gasten die ik op sleeptouw neem om het leven te leren kennen. Ik geloof dat ik mijn mening iets moet bijstellen. Ik doe het wel degelijk! En dat is een zware, uitdagende, maar ook hele mooie en soms ronduit fantastische taak.

Maar dan komt toch die twijfel weer om de hoek. Doe ik er genoeg aan om ze het leven te leren? Laat ik ze genoeg zien van God? Hmm, ik heb nog veel om over na te denken.