Saved by the Bell (3) Here, there and everywhere

Hoofdstuk 2 van het boek heet “Here is the new there” en gaat over de hemel.

Het hoofdstuk begint met een verhaal over een schilderij dat de in christelijke kringen bekende scene laat zien van een kloof met vuur en aan weerszijden een “mooie” en een “nare” kant. Over de kloof ligt een kruis waar mensen overheen lopen van de ene naar de andere kant, natuurlijk vooral naar de “mooie”.  Rob Bell beschrijft een gesprek dat hij had met zijn zus, waarin zij aangeeft dat ze als kind de bibbers kreeg van het schilderij. Het schilderij laat de bekende opvatting zien dat we op weg zijn naar een plek waar het beter is, de hemel. En die hemel is ergens anders.

In korte beelden laat Bell zien hoe we denken dat de hemel zal zijn. Een van de beelden die hij beschrijft is van de “eeuwige aanbiddings dienst in de hemel”, oftewel eeuwig liedjes zingen voor Jezus. Ik moet daar zelf altijd erg om lachen, omdat ik zelf ook niet geloof dat het leven bij God alleen maar daaruit zal bestaan.

Als het over de hemel gaat, is natuurlijk de vraag wie er wel en niet zullen zijn. Hij vertelt een verhaal over een voorganger die een vrouw vertelt dat de hemel zo heerlijk is dat ze haar dierbaren daar niet zal missen. Een reactie die mij ook altijd verwart, verbaast en irriteert.

Om meer over de hemel uit te leggen gebruikt Bell het gesprek tussen Jezus en de rijke jonge man als kapstok. De man vraagt: Wat moet ik doen om eeuwig leven te krijgen? Dat is vaak in ons christelijke leventje de belangrijkste vraag. Zorg voor armen, gerechtigheid, milieu etc. is altijd ondergeschikt, zegt Rob Bell. Ik ben het daar maar gedeeltelijk mee eens. De laatste jaren zie je dat christenen zich wereldwijd juist steeds meer bewust worden van de maatschappelijke verantwoordelijkheid die wij juist vanuit ons geloof hebben. In het kader van deze blogpost voert het te ver om de hele uitleg van het verhaal te geven. Dat zou een hele post op zich zijn.

Maar naar aanleiding van dit verhaal grijpt Bell terug op profetieën uit het Oude Testament over de hemel. Hij laat zien dat de hemel die daar beschreven wordt, aardig lijkt op….. de aarde! Maar dan getransformeerd, vernieuwd! De oude profeten, en Jezus-zelf, waren zich ervan bewust dat God al vanaf het begin op zoek was naar partners om voor de aarde te zorgen. De bedoeling is dat de aarde vrijkomt van alle vernietigende en afbrekende krachten en dat wij als mensen dan weer als partners met God kunnen samenwerken. Jezus leerde ons ook dat hoe we nu leven, zijn effect zal hebben op ons leven dan!

Bell geeft aan dat hij wel degelijk in een oordeel van God gelooft. God zal al de “slechte dingen”, oorlog, verkrachting, hebzucht, etc. in het oordeel brengen en er een eind aan maken. Hij wordt er vaak van beschuldigd een universalist te zijn, maar krijg ik een indruk dat hij dat niet is. Alleen hangt het er van af hoe hij het oordeel verder uit gaat werken.

Aan de hand van joodse betekenissen van woorden laat Bell zien dat het eeuwige leven, de hemel, nu al begint, als we met God leven: “To say it again, eternal life is less about a kind of time that starts when we die, and more about a quality and vitality of life lived now in connection to God.” Dit wordt ook wel het Koninkrijk van God genoemd, dat er al is, maar toch ook weer niet.

Het valt me steeds meer op dat Bell beeldend beschrijft. Daarmee sluit hij op zich wel aan bij de Bijbel, waar veel in beelden gesproken wordt. Kijk maar naar Jezus met Zijn gelijkenissen. Toch heb ik zelf het gevoel dat ik nog niet helemaal de vinger kan krijgen achter wat Rob Bell bedoelt en waar hij staat. Maar misschien wil ik dat wel te graag. Ik denk dat er in de loop van het boek meer duidelijk zal worden. Het volgende hoofdstuk gaat over de hel. Ik ben benieuwd.

Advertenties