Thursday Tunes

Zondag was het onderwerp in de kerk waar ik kom, Crossroads in Amstelveen, lijden. Na de preek van Martijn Rutgers speelde de band een lied van Casting Crowns, Praise You in the storm. Een hele mooie psalm.

Advertenties

Concert Classic Petra – Captured in Time & Space

Gisteravond was het dan eindelijk zover: het lang verwachte concert van Classic Petra, mijn eigen “trip down memory lane”. Classic Petra is de aloude rockband Petra in 1 van de meest populaire line-ups, met natuurlijk oprichter en gitarist Bob Hartman, superdrummer en Mickey Mouse-fan Louie Weaver, keyboardspeler en geluidjesfreak John Lawry, stille kracht, bassist Mark Kelly en de qua stem bijna niet te evenaren, Greg X. Volz. Ik had enorm naar dit concert uitgekeken. Vooral, omdat een van de eerste lp’s die ik ooit kocht, “Captured in Time and Space” was, de live lp(!!) van Petra, waarmee Greg Volz afscheid nam.

Ooit had ik al 2 concerten van Petra gezien, in Gouda, maar nooit in deze bezetting. De lp had ik destijds grijs gedraaid, dus ik kende veel liedjes praktisch uit mijn hoofd (toen in elk geval), maar dan praten we wel over zo’n 25 jaar geleden (mmm, ik word echt een oudere jongere geloof ik ;-). Ik zag mezelf weer staan in mijn kamer, lp aanzetten en met een geïmproviseerde microfoon Greg Volz nadoen. En elke keer kreeg ik weer applaus, heerlijk! Snap je het jeugd sentiment waarmee ik naar dit concert ging? Natuurlijk hoopte ik dat ze veel liedjes van “Captured…” zouden spelen, al zou ik natuurlijk mijn nep-microfoon thuis laten, er is tenslotte maar 1 Greg X. Volz! Maar ik nam me wel voor hard mee te zingen.

De dagen voor het concert zat ik thuis met een keelontsteking, die helaas nog niet helemaal weg was op zaterdag. Maar ik nam me voor mezelf vol te gooien met hoestdrank en pijnstiller(s), want ik had de kaartjes al en daarom moest en zou ik naar het concert. Aangekomen bij de zaal waar Petra zou spelen, besefte ik dat ik mijn goeie voornemens vergeten was en ik begon lekker te hoesten en proesten. Nou ja, even doorbijten maar, gelukkig had ik nog een dag om bij te komen. Alleen keihard meezingen zat er even niet in.

Na het voorprogramma van Saymore, een jonge Nederlandse band, best leuke muziek, maar daar waren we naturlijk niet voor gekomen, begon het echte werk. Voor het concert had ik de mannen al zien lopen. Allemaal “iets” ouder geworden, de wilde, geföhnde haren iets korter en niet meer geföhnd, maar soms nog wel wild, en natuurlijk her en der wat meer vlees, vooral van voren. Maar ze waren het!!! Mijn hoop op de klassiekers werd niet beschaamd. (voor mij) Bekende liedjes als Grave Robber, Judas Kiss, Clean, More Power to Ya, Let Everything That Hath Breath, Without Him We Can Do Nothing, Godpleaser, It Is Finished kwamen allemaal voorbij. Wat een feest! De mannen waren iets statischer geworden, het bewegen gaat tenslotte niet meer zo soepel als je achterin de 50 bent, maar rocken deden ze! Geweldig! Greg Volz onthulde tijdens het concert dat hij in januari 61 was geworden. Aan zijn stem was dat absoluut niet te horen! Een stem van elastiek, die in de hoogte nog makkelijk alle noten kon halen, waarbij de galm op zijn microfoon wel een beetje meehielp.  Het was goed te horen dat de mannen jarenlange ervaring hebben en stuk voor stuk klasse-muzikanten zijn. Ze speelden strak en weer geweldig op elkaar ingespeeld. Geweldig om John Lawry weer met zijn keytar om te zien spelen. Genieten!

Hier een trailer uit Amerika met liedjes die gisteren ook gespeeld zijn.

Van Petra (zeker het Petra uit die tijd) hoef je geen diepe theologische of maatschappelijk betrokken thema’s te verwachten. Petra’s evangelie is het evangelie van de overwinning van Jezus over het rijk van de duisternis en de verwachting dat wij naar de hemel gaan, wat ook past in Amerikaanse oorsprong en de tijd waarin de liedjes geschreven en gespeeld werden. Dus kregen we uitroepen dat Jezus heeft overwonnen en meer soortgelijke teksten. Het bemoedigde me wel weer in mijn geloof, en dat is natuurlijk mede waarom Petra de muziek maakt(e) die ze ma(a)k(t)en.

Petra was ook bekend van de lange solo’s die de verschillende muzikanten lieten horen tijdens de nummers. Altijd zat er wel een minuten-lange drumsolo in, een even lange keyboard solo of Bob Hartman, de gitarist, die zijn gitaar liet gillen. Tegen het einde van het concert begon ik te denken dat ze dat afgeschaft hadden. Maar gelukkig, tijdens “Judas’ Kiss” ontspon zich een duel tussen de keyboards van John Lawry, die een sample van de stem van Greg Volz gebruikte, en de gitaar van Bob Hartman. Ik had “mijn” solo! Aan het eind van het concert liet Louie Weaver zich ook nog even gaan op de drums, en toen was het voor mij helemaal compleet!

Ik heb geweldig genoten! Op mijn trip down memory lane ben ik langs hele mooie gebouwen gekomen, de meeste al ouder, maar wel robuust (Without Him we can do nothing), andere weer heel kwetsbaar (Grave Robber). Ik ben weer in mijn eigen huis aangeland, maar met uitzicht op een hele mooie lange laan.