Saved by the Bell (8) – Even better than the real thing

Na een heerlijke vakantie (zie de vorige blog), is het tijd geworden de serie over Love Wins af te ronden. In hoofdstuk 7 staat het verhaal centraal dat bij ons bekend is als het verhaal van de verloren Zoon. Rob Bell belicht dit verhaal van vele kanten. Het verhaal van de jongste (de verloren zoon) is het verhaal van schaamte, het gevoel hebben niet waardig te zijn. Zijn vader vertelt een ander verhaal, van verzoening en verlossing. De zoon moet kiezen welke versie van het verhaal hij accepteert, zijn versie of die van zijn vader.
Ook de oudere broer heeft zijn eigen versie van het verhaal. In die versie heeft hij zich jarenlang uitgesloofd voor zijn vader, als een slaaf en heeft hij er niet eens een geitebokje voor terug gekregen. Letterlijk het minste dat hij zou kunnen krijgen. Het beeld dat hij van zijn vader heeft, is dat van een vrekkerige slavendrijver.

De vader op zijn beurt, vertelt weer een heel ander verhaal. Die zegt: “Mijn jongen, jij bent altijd bij me, en alles wat van mij is, is van jou.” (Lucas 15:31 NBV). Een totaal ander verhaal. Ook de oudste zoon moet kiezen welk verhaal hij kiest.
Dan maakt Bell de verbinding met hemel en hel. De oudste zoon is op het feest, maar maakt er geen deel van uit. Volgens Bell is dat een goeie beschrijving van hemel en hel, want de hel “is onze weigering te vertrouwen op Gods her-vertelling van ons verhaal.” (vertaling van mijzelf). Hier raakt Bell mij wel een beetje kwijt. Aan de ene kant zegt hij heel treffend dat het evangelie onze versie van ons levensverhaal confronteert met Gods versie. Heel mooi gevonden en heel mooi omschreven. Vaak kunnen we maar moeilijk Gods kant van het verhaal zien, zien dat Hij altijd van ons gehouden heeft en ons altijd opwacht of dat alles wat van God is ook van ons is. Ook al ben ik al jaren christen, toch is het nog steeds moeilijk te snappen soms.
Maar Bells  omschrijving van de hel vind ik te vaag, ik kan er niks mee. Voor mij is de hel iets wat gebeurt als je dood bent, en niet iets dat hier al plaatsvindt.
Dan is er de verbinding naar het verhaal dat verteld wordt over God. God zond Zijn Zoon naar de wereld om die te redden en als wij dat accepteren en geloven in Jezus, is het voor ons mogelijk een relatie te hebben met God. Maar, en dat is heel belangrijk in Bells betoog, dan moeten wel Jezus “op de juiste manier aanvaarden”, wordt vaak gezegd. Zoniet, dan verandert God van de liefdevolle Vader uit ons verhaal in een liefdeloos monster. Met andere woorden, wat al eerder aan de orde is gekomen: het is minder belangrijk hoe we bij God komen dan het feit dat we bij God komen.
Wat heel belangrijk is in het vervolg van het hoofdstuk is, dat Rob Bell zegt dat het afwijzen van Gods liefde gevolgen heeft. “To reject God’s grace, to turn from God’s love, to resist God’s telling, will lead to misery. It is a form of punishmemt, all on its own.” Een andere sleutelzin is deze:  “We do ourselves great harm  when we confuse the very essence of God, which is love, with the very real consequences of rejecting and resisting that love, which creates what we call hell. Hier lijkt Bell te suggereren dat een objectieve hel niet bestaat, maar dat wij zelf onze eigen hel creeeren, wat dat ook mag betekenen.
Dan een punt waarin Bell wat mij betreft de balans beter had mogen leggen. Hij geeft aan dat wij vrij zijn om Gods liefde af te wijzen en even later dat God geen verlangen heeft om iemand pijn en ellende te bezorgen. En dat klopt, maar wat mij betreft had hij hier toch ook mogen vermelden dat God rechtvaardig is en een hekel heeft aan zonde en dat dat ook te maken heeft met het afwijzen van Gods liefde.
De titel van het hoofdstuk kan als volgt verklaard worden: Bell maakt de tegenstelling tussen de uitleg van het evangelie als een “toegangskaartje tot de hemel” en de uitleg dat we met God mee mogen werken in deze wereld. Het evangelie is beter dan alleen het toegangskaartje. Hier raakt Bell een heel belangrijk punt. Het evangelie is inderdaad meer dan het toegangskaartje. We mogen Gods versie van ons verhaal gaan zien, hoe moeilijk dat soms ook kan zijn. Deze zin is heel mooi: “Let’s be very clear, then: we do not need to be rescued from God. God is the one who rescues us from death, sin, and destruction. God is the rescuer.” Ik zou zeggen: Amen to that! Dit is het beeld dat we te vaak verspreiden. Dan wordt God de boeman waar Jezus ons van redt. Ik merk dat het bij mezelf ook nog we eens lastig is om het goede beeld van God te hebben. God is de Vader die ons met open armen staat op te wachten, maar tegelijkertijd kan God ook niet tegen onrecht en zonde. Het is dus heel belangrijk welk beeld van God we zelf hebben en verspreiden.

Advertenties

10 Reacties op “Saved by the Bell (8) – Even better than the real thing

  1. Hoi David,

    Mooi om via jouw blog Bell te lezen. Scheelt mij weer tijd. Jij vindt zijn omschrijving van hel een beetje vaag? Ik vind hem toch wel goed. Hel is in de bijbel het ‘buiten God zijn’, buitenste duisternis en zo.
    Vraagje:heb je de ‘grote scheiding’ van c.s. lewis weleens gelezen? Mooi boek over de hel (voorzover dat kan natuurlijk). Hij laat zien dat de mensen die in de hel komen eigenlijk altijd al in de hel hebben geleefd.

    • Ik heb De Grote Scheiding niet gelezen. Wel Brieven uit de hel. Als ik jou zo lees, lijkt het erop dat Bell behoorlijk is beïnvloed door Lewis.
      Waarom ik zijn beschrijving van de hel een beetje vaag vond, is dat hij (blijkbaar net als Lewis) de hel al hier laat plaatsvinden, omdat die mensen buiten God leven. Zoals ik de hel (in elk geval tot nu toe) gezien heb, is het een plaats waar je heen gaat als je overleden bent.

      • Volgens mij geloofde Lewis wel in eeuwige straf. Maar hij laat m.i. terecht zien dat in zichzelf gekeerde mensen (incurvatus in se) in feite al in het voorportaal van de hel leven.
        “Wie niet geloofd, is al geoordeeld”. Eeuwige leven of dood vangt al hier aan.
        Overigens is Grote Scheiding prima te behappen in een avondje lezen.

    • Quote: “Hij laat zien dat de mensen die in de hel komen eigenlijk altijd al in de hel hebben geleefd.”
      Is dat de mening van C.S. Lewis of jouw beleving dan wel interpretatie van het boek? Speelt hierbij een Gereformeerde vooringenomenheid een rol?

  2. Randy Alcorn beschrijft de hel in ‘Deadline’ en ‘Territorium’ als “een plek waar God niet is”. Simpel en tegelijkertijd onvoorstelbaar. Dus niet God die zijn rug toekeert – wat hier op aarde nog wel eens gebeurt, als ik de bijbel er op nasla (overigens alleen daar waar mensen moedwillig in hun eigen ‘afkeer’ blijven hangen – maar veel erger nog: God die echt weggaat en wegblijft. Lijkt mij een afdoende definitie! Geeft en passant ook weer dat dat niet nu, hier is of kan zijn.

    • Mee eens, maar je haalt zo de scherpe kantjes er wel van af: een plek waar God niet is. Daar zullen veel mensen graag voor tekenen. Nee, het is wel een graatje ernstiger dan dat. Er is straf, in de een of andere vorm, er zijn demonen die zich met je bemoeien, en er is geen hoop op ook maar enige verbetering van je lot.

  3. Hebben jullie nooit mensen ontmoet die glashard zeggen liever naar de hel te gaan dan naar de hemel? In mijn omgeving ken ik die wel. Hun keuze ligt vast ‘no matter what’. Ze denken ook vaak dat het op de een of andere manier wel goed toeven is in de hel, liefst met de zonden erbij waarvoor men veroordeelt wordt.

    Maar de kruisdood van Christus heeft de straf op alle zonden al teniet gedaan. Je kunt dus ‘never nooit niet’ verloren gaan door je zonden. En ze in hel uitleven is er natuurlijk ook niet bij. De enige reden dat iemand nog veroordeeld kan worden is omdat hij het vergevingsoffer van Golgotha afwijst. Hij/zij wil dus niet buigen en gered worden. Hij/zij wijst Jezus en daarmee de vrijspraak (die er al is) af. Tja, en dan zit je wel met de gebakken peren, lijkt mij.

    De hel is vanzelfsprekend ‘iets’ voor ná dit leven, want zolang er leven is, is er hoop. De zonde tegen het getuigenis van de Heilige geest, namelijk dat Jezus degene is die redt, is de enige zonde die niet vergeven kan worden. De hel is daarom van eeuwige duur. In die zin zie ik alverzoening niet als een mogelijkheid. Totale vernietiging van de gestraften lijkt me niet uitgesloten en naar de mens geredeneerd, een uitkomst. Dit zijn wel enorme grote onbevattelijke dingen hoor, dat ervaar ik zelf ook zo. Maar we mogen er vrijelijk over filosoferen binnen het raamwerk van bijbelse teksten en uitgangspunten, dunkt mij. En zelfs van elkaar in mening verschillen. 🙂 Nou, als dat geen mooi uitgangspunt is, weet ik het ook niet meer.

    • Mooi gezegd Paul! Ik denk dat ik het met je eens ben. We hebben niet alle antwoorden, en ik denk ook niet dat we ze krijgen in dit leven, maar “vrijelijk filosoferen” is zeker toegestaan.

    • Je zou bijna zeggen dat Bell ook naar B16 luistert! ;-). Toch denk ik dat er een tegenstelling is tussen Bell en de RKK in het algemeen (en ook veel protestante stromingen). Bell lijkt te geloven dat behalve de hel waar mensen zichzelf als het ware in plaatsen in dit leven, er geen hel is na dit leven. En daar lopen volgens mij de meningen over uiteen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s